Goed, er zijn verkiezingen geweest voor de gemeenteraden. In een aantal stembureaus in een aantal steden was het verloop als volgt: chaos in de stembureaus, onregelmatigheden bij de uitoefening van het burgerrecht op geheime stemming, de verdenking van kiezersbeïnvloeding.
Er zijn hertellingen in Rotterdam, op Terschelling en in nog veel meer plaatsen. Nederland beleeft toestanden zoals gebruikelijk bij verkiezingen in derdewereldlanden, Italië en in de Amerikaanse staat Florida.
Het komt door het rode potlood. Waarom moest dat ding zo nodig terug? Omdat de bevolking weerzin heeft tegen technologie als de overheid die oplegt en de Nederlandse autoriteiten bang zijn voor het volk.
Bij de verkiezingen van 2006 dook de stichting ˜ Wij vertrouwen stemcomputers niet’ op. Dat was een initiatief van Rop Gonggrijp, een voormalige anarchist, computerhacker en oprichter van XS4All dat hij later voor veel geld verkocht aan KPN. Een aardige actievoerder die zijn leven lang al strijd voert tegen de elektronische uitholling van de burgervrijheden.
Gongrijp kreeg voor elkaar dat stemcomputers als manipuleerbare machines van de gevestigde politiek werden weggezet. Media en angstige autoriteiten bogen voor het volk dat elektronisch stemmen net zo min vertrouwt als de anti-griepprik en de OV-chipkaart. De stemcomputers werden schielijk vervangen door stembiljetten, waarvan de fraudegevoeligheid niet minder, maar aanzienlijk groter is.
Wat nu? Nederland is in een nationalistische stemming. Eigen volk, eigen land eerst. En hier doet zich de oplossing voor.
Na de Tweede Wereldoorlog was er de leuze ˜Koop Nederlandsche waar, dan helpen wij elkaar”, geïllustreerd met een fier wapperende nationale driekleur.
In Groenlo is de N.V. Nederlandsche Apparatenfabriek ˜Nedap” gevestigd. Een beursgenoteerd bedrijf met overwegend Nederlandse aandeelhouders. Grootaandeelhouders zijn Hugo en Jurjen Kruisinga, zonen van oud-politcus (CHU) en staatssecretaris (Zorg) Roelof Kruisinga. Een investeringsfonds van de Rotterdamse havenfamilie Van Beuningen zitten ook in Nedap.
Na de acties in 2006/2007 verloor Nedap – samen met concurrent Sdu (de voormalige Staatsdrukkerij) dat zich ook op de markt voor elektronisch stemmen bewoog – de slag om de gecomputeriseerde democratie. Het ouderwetse potlood won de slag tegen de moderne techniek.
Vraag is nu wat sterker is: het nationalisme of de hang naar vroeger. Probleem van Nedap is dat het bedrijf Europees marktleider in de levering van stemcomputers is. Europa, oei! Als dat maar goed gaat!
NRC Handelsblad, 11 maart 2010
