Daar stonden ze, een jaar geleden: Nout Wellink en Wouter Bos. De president van De Nederlandsche Bank en de minister van Financiën kondigden aan dat voor DSB, de bank van Dirk Scheringa, de ‘noodregeling’ was aangevraagd, het juridische voorportaal naar het faillissement van de bank.
Kleine kans dat ze over enige tijd weer naast elkaar staan, maar dan voor het hekje van de rechtbank. Gisteren deed Scheringa aangifte tegen de directie van DNB wegens schending van de geheimhoudingsplicht in het chaotische weekeind voorafgaand aan de afkondiging van de noodregeling. Ook Wouter Bos, aldus de aangifte, heeft zijn mond voorbij gepraat en daarmee de Volkskrant op het spoor van de ondergang van DSB gezet.
Deze lekincidenten hadden een hernieuwde run op de spaartegoeden van DSB tot gevolg en daarmee bezegelden ze het lot van de bank. Was er niet gelekt, dan was zijn bank blijven bestaan, in de visie van Scheringa.
Het nieuws van de aangifte lekte maandagavond uit in de praatshow van Pauw & Witteman. Daar zat Kirsten Verdel, mediastrateeg en stem van Dirk Scheringa. Vorig jaar had Scheringa haar ingeschakeld als zijn pr-adviseur in de luwte.
Over wat er in haar hectische periode bij DSB gebeurde heeft Verdel een openhartig boek geschreven: Project Homerus. Het is een kroniek van de aangekondigde en onvermijdelijke val van de bank van Scheringa. Waarbij Verdel een fascinerende reconstructie geeft vanuit het perspectief van DSB. Dat ze daarbij de stem van haar opdrachtgever weergeeft, ligt gezien haar positie voor de hand.
Twee dingen vallen op. Tot het laatste moment blijft Verdel ervan overtuigd dat de bank gered had kunnen worden. Hoe anders dan door vuil spel van de toezichthouders en lamlendigheid van de politiek kan een bank die nooit verlies had gemaakt en die haar bedrijfsmodel had omgegooid, omvallen?
Dat getuigt niet van kennis van bankzaken. Dick Fuld van Lehman Brothers dacht ook tot het laatste moment dat zijn bank gered zou worden. Too big to fail, het fenomenale boek van Andrew Ross Sorkin, beschrijft hoe giganten Citicorp, Morgan Stanley, Merrill Lynch en AIG twee jaar geleden op omvallen stonden. Wat in New York kan, kan ook in Wognum gebeuren.
Het andere opvallende inzicht is het nauwe contact dat Verdel in hoog tempo opbouwde met tv-programma’s. Voortdurend schoven Scheringa en andere DSB’ers aan bij Nova en Pauw & Witteman om uitleg te geven. Dat was allemaal zorgvuldig voorbesproken, schrijft Verdel. Televisie-amusement is ook een vorm van lekken.
NRC Handelsblad, 22 oktober 2010
